Reisverslag Suzanne Boekestijn: The Kwale School for Mentally handicapped Children

Reisverslag Suzanne Boekestijn: The Kwale School for Mentally handicapped Children
Op 10 maart vertrokken Jorike en ik naar Kenia om zes weken op de Mentally handicapped school te gaan werken. Jorike in het kader van haar studie SPH en ik vanuit mijn vakgebied ergotherapie.

Op deze school zitten ongeveer 110 kinderen. Cardea heeft meegeholpen deze school te bouwen. Vorig jaar hebben we bedjes aan ze gegeven, waar ze nog steeds erg blij mee zijn. De school is een bordingschool, wat betekent dat de meeste kinderen hier 24 uur per dag verblijven. De kinderen zitten 3 maanden op school en zijn dan 1 maand thuis. Zes van de 110 kinderen slapen en eten thuis. De ouders van deze kinderen wonen in de buurt van de school. Officieel is de school voor kinderen tot 18 jaar, maar doordat ze na deze school nergens terecht kunnen, blijven de meeste kinderen hier veel langer.

Wat ons als eerste opviel aan de school, is de grote agressiviteit die er heerst. Bijna alle kinderen vechten letterlijk om een klein beetje aandacht. Aan de andere kant zijn dit dezelfde kinderen die elkaar ook steunen en helpen. Ze geven elkaar te eten, halen drinken voor de kinderen die dit niet zelf kunnen en helpen elkaar met tandenpoetsen. Het is erg vertederend om te zien.
Het tweede wat opviel was de ontbrekende structuur. Zo is het bijvoorbeeld de bedoeling dat de kinderen ‘s ochtends les volgen. In de praktijk blijkt dat niet in iedere klas te lukken. Zo lopen er altijd kinderen de klas uit om vervolgens bij andere klassen de rust te verstoren. Het kost veel tijd om de orde te handhaven. Hier komt nog bij dat er groot verschil is in niveau binnen de klassen. Kinderen met ADHD en autismestoornis zitten door elkaar heen. Dat heeft ook te maken met het gebrek aan personeel.

Wij besteedden onze tijd voornamelijk met het maken van een structuur bord aan de hand van foto’s. Hiermee krijgen de kinderen in de toekomst meer ondersteuning, structuur en een beter overzicht van een dagindeling. Verder hielpen wij overal waar nodig: van de keuken, tot aan de middagactiviteiten met de kinderen zoals dansen, zingen, voetballen.

In de eerste periode dat wij er waren, werd ook de eerste steen gelegd van de uitbreiding van de mentally handicapped school. Wanneer de zogenaamde tweede cirkel af is, is er plaats voor twee keer zoveel kinderen. Alle reden voor een feestje dus. Kinderen en leerkrachten hadden erg hun best gedaan om er een feestelijke gelegenheid van te maken. Kinderen hadden verschillende dansjes ingestudeerd, wat werkelijk een genot was om naar te kijken. Marjolijn Tiggelman had de eer om de eerste steen te plaatsen. Toen we na zes weken weggingen, was de tweede cirkel al ver gevorderd.

De laatste weken van ons verblijf
De vakantieperiode van de kinderen begon begin april. De school was helemaal verlaten op een leraar en de bewaking na. Na alle verhalen over de slechte omstandigheden van de kinderen thuis verbaasde het ons dat alle kinderen werden opgehaald.

Omdat er op de school voor ons weinig meer te doen was, besloten we om de kinderen thuis op te zoeken. Hierdoor konden we ons een beeld vormen van de vaardigheden die het kind moet hebben om weer thuis te kunnen wonen. Op school wordt er in sommige klassen aandacht besteed aan zelfstandigheid, zo leren kinderen schoonmaken, zichzelf te wassen, sieraden te maken en hout en leer te bewerken.

Samen met een leraar bezochten we vijf gezinnen. Wij waren erg nerveus omdat wij geen idee hadden wat ons te wachten stond. Alle gezinnen zijn ontzettend arm en in vier van de vijf gezinnen staat de moeder er alleen voor. De armoede is zo groot dat er niet elke dag te eten is. De gezinnen wonen in lemen hutjes. Moeders lopen elke dag kilometers in de hoop om werk te vinden en niet zelden zonder resultaat. Ondanks de armoede hebben de kinderen het fijn thuis. Ze krijgen hier de aandacht en de liefde die ze op de school soms moeten missen. De kinderen helpen in het huishouden zoals schoonmaken en koken. Helaas zijn er ook voorbeelden waarbij deze kinderen het veel slechter hebben. Zo was er een meisje dat ondanks haar handicap (invaliditeit) op school erg levendig was. Eenmaal thuis aangekomen moest ze haar rolstoel inleveren omdat deze gesponsord is aan de school. Hierdoor is ze tijdens de “vakantie” aan haar bed gekluisterd. Een bewijs dat onze hulp voor de gehandicapten kinderen hard nodig blijft.